Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć z przebiegu akcji.

Jako mały chłopiec, bardzo często spacerowałem uliczkami Starego Konina, trzymając za rękę niezastąpionego do dziś, przewodnika po konińskim grodzie, mojego wujka, Jana Olczaka, który, co prawda, nie urodził się w Koninie, jednak zamieszkał w naszym mieście, jako dziecko, tutaj dorastał, dojrzewał, założył rodzinę i do dziś silnie związany jest ze starą częścią miasta. Kiedy byłem już nieco większy, poszedłem do szkoły, co raczej nie jest niczym zaskakującym, a dopiero pomyślne zdanie egzaminów wstępnych do I Liceum Ogólnokształcącego w Koninie można by uznać za jakiś sukces. A wspominam tutaj o tym wyłącznie dlatego, że każdy z tych etapów mojego życia, przynosił kolejne dawki wiedzy na temat Konina. Jak miało okazać się z czasem, nie była to wiedza pełna, ba, była to zdecydowanie wiedza okrojona, która o wielu sprawach niosła jedynie mgliste wyobrażenie. Wujek pokazał mi synagogę, jak i miejsce, w którym do czasu II wojny światowej, znajdował się żydowski cmentarz. W szkole podstawowej i w liceum, owszem, uczono o żydach, holokauście, gehennie, jaką potrafili zgotować ludzie, jedni drugim. W porządku, wiedziałem, że w Koninie znajdowała się synagoga, że jej budynek stoi do dziś, wiedziałem już też, że w Koninie istniał żydowski cmentarz, który upamiętnia głaz za parkiem im. F. Chopina, ale co dalej z tą wiedzą miałem zrobić. Pomijam już fakt, że dopiero stosunkowo niedawno, bo po lekturze wspomnianej wyżej książki Theo Richmonda, którego rodzice urodzili się w Koninie, dowiedziałem się, że na miejscu obecnego Domu Kultury w Koninie, a dawnym Czarkowie, istniał do 1928 roku stary cmentarz żydowski. Zacząłem zadawać sobie pytania, kim byli owi Żydzi, skąd się wzięli, dlaczego ich już nie ma i jak do tego mogło dojść. Kiedy byłem mały, najczęstszą odpowiedzią na to pytanie było rzucone szybko – wyjechali. Skoro wyjechali, to wyjechali, zastosowano na mnie kalkę, można by rzec, niemal nazistowską – Żydzi wyjechali na wschód do pracy, względnie do Palestyny. Z biegiem czasu, kiedy uczono mnie, choćby o II wojnie światowej coraz więcej, potem sam doczytywałem, co dzisiaj robię namiętnie, dotarło do mnie, że żydowscy mieszkańcy Konina, koninianie, wyjechali, owszem, jednak nie do krain mlekiem i miodem płynących, nie do spokojnych domów i urodzajnych pól, nie do krewnych na wschodzie, czy w Palestynie, a wywieziono ich do obozów koncentracyjnych, do lasów, w których czekały na nich doły, będące po dziś dzień ich grobami.

Nie wiem, jak sytuacja z nauką w szkole o historii miasta i regionu wygląda dziś, ale za moich czasów, nie mówiono o niej wiele. A jeśli już wspomniano, to najczęściej tylko o tzw. aryjskiej historii miasta, dodając, że owszem, rozstrzelano w pierwszych tygodniach wojny na Placu Wolności, jednego Polaka i jego Żyda, Aleksandra Kurowskiego i Mordechaja Słodkiego. Jak jeszcze potrafiłem sobie odnieść do przykładów fakt istnienia Polaka, to miałem, jako dziecko, problem ze sklasyfikowaniem określenia „Żyd”. Przecież nie miałem żadnego punktu odniesienia, żadnego przykładu. Synagoga była po prostu synagogą, a Żyd był w mojej świadomości, tylko Żydem i nic poza tym, przyjmowałem te pojęcia bez słowa sprzeciwu i głębszego zastanawiania się nad nimi.  Wszak pokazywanie tych nielicznych w Koninie pamiątek po żydowskich koninianach, nie łączyło się w ogóle z głębszymi objaśnieniami. Żyłem latami, zasadniczo bez świadomości faktu, że koninianie dawniej mieli żydowskich sąsiadów. Wiedziałem dużo o II wojnie światowej, o tym, że przed nią w Polsce mieszkały miliony Żydów, że ich wszystkich niemal, wymordowano, ale nigdy nie zastanawiałem się nad tym, że i w Koninie przecież musieli oni mieszkać.

Dopiero lektura książki Theo Richmonda otworzyła mi oczy. Wówczas, ujrzałem inny Konin, wraz z wiedzą o rodzinach Ryczke, Sarna, Hahn, Kapłan i wielu innych, Konin narodził się w mojej świadomości na nowo. Przecież jest to stosunkowo logiczne, skoro jest synagoga, był cmentarz, musieli być i mieszkańcy, i byli, a owszem, jednak dotąd, bezimienni, bez imion, nazwisk, twarzy. Żyli wśród Polaków, wiedli mniej lub bardziej spokojne życie, mieli swoją szkołę, świątynię, cmentarze, dzielnicę, rynek, czy jak kto woli, targ. Wszystko do czasu, do momentu, kiedy do spokojnego Konina wtargnęły nazistowskie Niemcy, niosąc za sobą zniszczenie i śmierć. Sprawiając, że Konin już nigdy nie będzie taki, jakim był przed rokiem 1939. Lektura Uporczywego Echa sprawiła, że zacząłem poszukiwać podobnych książek. Tak dotarłem do wspomnień Leopolda Infelda, który spędził w Koninie pewien okres swojego życia, a który później stał się bliskim współpracownikiem Alberta Einsteina. Później, Akcja Konin przybliżyła mi postać Juliusa Fromma, który zrewolucjonizował rynek środków antykoncepcyjnych. W znacznej mierze posiłkowałem się też wiedzą, którą uzyskałem dzięki uprzejmości Włodka Kowalczykiewicza, nie będzie tu chyba nadużyciem, jeśli nazwę go kolegą, co strasznie sobie cenię. Ze wspomnień Infelda, choć Koninowi poświęca jedynie niewielki fragment swojej książki, wyłania się zupełnie inny, dotychczas mi nieznany, obraz Konina. Konina, o którym ja wiem niewiele, a śmiem twierdzić, że wielu moich rówieśników wie jeszcze mniej, o młodszych rocznikach nie wspominając. Zdarza się, że kiedy rozmawiam ze znajomymi, nawet znajomymi moich rodziców i zaczynam mówić o żydowskich koninianach, otwierają szeroko oczy ze zdziwienia. Niejednokrotnie pada pytanie, skąd ja to wiem, przecież tego nie uczą w szkołach. Zastanawiam się, dlaczego tak się stało? Dlaczego, ani w domu, ani tym bardziej w szkole, nie mówiło się zbyt wiele i chyba nadal nie mówi, o tym, że w Koninie żyli kiedyś Żydzi, że zostali zamordowani, wielu całkiem niedaleko, bo w lasach w okolicach Kazimierza Biskupiego. Tego miejsca też nikt mi nigdy nie pokazał i nigdy o nim nie wspomniał. Dowiedziałem się o nim dopiero z lektury książki Richmonda. Czy jest tak może dlatego, że nie mówiło się o tym, w czasach mojego dzieciństwa, bo był to niewygodny fakt z przeszłości kraju, miasta. Może zbyt bolesny, a może właśnie niewygodny, bo choć wielu Polaków pomagało Żydom, to jednak wielu ich dyskryminowało, prześladowało, a w czasie wojny wydawało Niemcom. Czy jest może tak, dlatego, że po prostu byli inni, a my odmawialiśmy im od zawsze, prawa do bycia pełnoprawnymi członkami naszego społeczeństwa, urządzaliśmy im regularnie dzikie nagonki i pogromy. Byli inni, byli obcy, a po cóż poznawać to, co odmienne, skoro można to zniszczyć, zdeptać, a w najlepszym wypadku zapomnieć i zepchnąć w otchłań niepamięci.

Podobnie rzecz ma się z koninianami romskiego pochodzenia. Do dziś spotykam się z ocenami, komentarzami, stereotypami, które nie są przychylne Romom. Przyznaję, że sam niewiele wiem o Romach, jednak wynikać to może też z faktu, że i sami Romowie nie są zbyt chętni otworzyć się przed innymi. Ponownie, jednak, należy zadać pytanie, z czego to wynika, czy aby nie z faktu, że odkąd tylko pojawili się na polskich ziemiach, byli traktowani, jako obcy? Czy nie dlatego, że kiedy państwo polskie, wymyśliło sobie „ucywilizować” Romów, wpychało ich do ciasnych klitek w kamienicach, w blokach, w których sami gnieździmy się, uważając, że jesteśmy niby wolni i tak bardzo cywilizowani, i kazało być im szczęśliwymi, na siłę próbując wysyłać do szkól i edukować według z góry narzuconego schematu? Czy ktokolwiek pomyślał wtedy, aby spróbować poznać kulturę romską, postarać się wyjść do tej grupy z otwartymi rękami na zasadzie partnerów do współpracy; wy nam o sobie opowiedzcie, nauczcie nas siebie, a potem wspólnie postaramy się współistnieć w obrębie jednego miasta, wsi. Nie, wolimy pielęgnować w sobie stereotypy, uprzedzenia, kto nie z nami, ten przeciwko nam. Nie pomyśleliśmy w ogóle o tym, że oni są równie wolni i cywilizowani, jak my, tylko jest to inny rodzaj cywilizacji i inny rodzaj wolności. Ale jak wielu z nas, dzisiaj, młodych koninian, zdaje sobie sprawę z tej, zasadniczo dziś, cichej obecności Romów w Koninie? Wielu nie ma pojęcia o ich istnieniu, jeśli nie styka się z nimi, choćby gdzieś na ulicy, czy w supermarkecie, a jeszcze najczęściej na cmentarzu przy ul. Kolskiej w czasie Święta Zmarłych, a wtedy wydziwiamy ich stroje, grobowce, czy inne zachowania, które dla nas są tak obce, tak dziwne, tak… przerażające. Wcześniej zupełnie nie starając się poznać ich kultury, tradycji. Zastanawiam się czasami, czy nie powinniśmy brać przykładu z Romów. Wiele słyszy się, zwłaszcza ostatnimi laty, historii o tym, jak to Polak Polakowi wilkiem na obczyźnie. Jak jeden drugiemu zazdrości, jak jeden drugiego potrafi upodlić. Czyta się wiele o rozpadach rodzin, o zacieraniu się więzi pomiędzy rodzinami, krewnymi, znajomymi, a bywa często tak, że po kilkunastu latach bytności poza granicami kraju, wielu zapomina, jak posługiwać się poprawnie językiem polskim, nie mówiąc już o tym, że swoich dzieci nie uczy ojczystego języka rodziców. Czy zatem, to nie Romowie są w obecnym  świecie wygranymi. Silne więzi rodzinne, kultywowanie tradycji i zwyczajów, zapewnia im nie tylko odmienność, ale i wzajemne wsparcie, pomoc, świadomość kulturowa sprawia, że są silną i zwartą grupą, która zawsze trzyma się razem, jeśli postępuje według tradycyjnych zasad. Czy nie jest fascynującym fakt, że choć dawno temu, przodkowie dzisiejszych Romów opuścili swoją ojczyznę, oni sami nadal zachowali odrębny język, a jak wiemy, język i kultura często definiuje nas na tle barwnej palety narodów i grup etnicznych świata.

Po cóż jednak poznawać obcą kulturę i zwyczaje. Najlepiej starać się je wchłonąć, rozpuścić w naszej kulturze, ba, nasza wszak najlepsza. Ludzi odmiennych edukować tak, aby myśleli i działali, jak my. Kto będzie buntował się i występował w obronie swoich tradycji i wartości, tego okrzyknie się wrogiem, zdrajcą, złodziejem. Dziś tego typu wystąpienia nie są już tak częste, ale stereotypy nadal istnieją. Istnieją i nie pozwalają zbliżyć się, w zasadzie, sąsiadom do siebie wzajemnie. Staramy się nie zauważać mniejszości, unikamy ich, nie dały wziąć się w karby, to po prostu zapomnijmy o nich. A przecież, to tacy sami ludzie, jak i my. Jest wiele historii pokojowego współżycia romskich i polskich koninian. Znam je jedynie z opowieści, bo nie dane mi było poznać żadnego Roma osobiście, ale są one faktem. Ojciec posyłający córkę do szkoły, czym naraził się wspólnocie, ale jednak postawił na swoim. Sąsiedzi, którzy wśród polskich sąsiadów mieli opinię bardzo zgodnego małżeństwa, czy w końcu zwykłe koleżeństwo romskich i polskich dzieci, które dziś może nieco zatarte, ale było możliwe i do dziś mile wspominane jest przez dawno dorosłe polskie dzieci. Być może, nie wszyscy chcieliby bratać się ze wszystkimi, ale czy nie ułatwiłoby to wielu spraw. Zniknęłyby wzajemne lęki, nieufność, pogarda i traktowanie jednych przez drugich z wyższością. Myślę, że zarówno jedna strona, jak i druga, mogłaby wnieść jeszcze więcej do wspólnego konińskiego dziedzictwa.

Nie jest dla nikogo tajemnicą, że człowiek boi się tego, czego nie zna, czego nie rozumie. Było tak dawniej, tak jest i dzisiaj. Dlatego wielu z nas, młodych koninian, pozbawiono wiedzy na temat ważnego aspektu życia Konina, pewnego etapu w jego historii, pozbawiono nas świadomości faktu, że w Koninie nie zawsze mieszkali wyłącznie Polacy, Słowianie. Mieszkali Polacy, Niemcy, Żydzi, Rosjanie, Szwajcarzy, Romowie i Szkoci. Myślę, że przykazaniem XXI wieku, winno być wzajemne poznawanie się, pamięć o tych, którzy już odeszli, a którzy tworzyli historię tego miasta, na równi ze wszystkimi nacjami, jakie miały okazję mieszkać w Koninie. Nikt nie ma prawa dzielić, różnicować, czy dyskryminować.

W czasie Świąt Wielkanocnych, miałem okazję obejrzeć dwa, w moim odczuciu świetne filmy, „Ostatni pociąg do Auschwitz” i „Hotel Ruanda”. Akcja pierwszego, toczy się w wagonie towarowym, w którym transportowani do Oświęcimia Żydzi, starają się zrozumieć, jak mogło dojść do takiej sytuacji, jak starają się ocalić siebie, potem choć część osób, w rezultacie z wagonu udaje się uciec tylko dwóm dziewczynkom. O tym, że film ukazuje nieludzkie warunki, w jakich ludzie transportowali ludzi do miejsc, w których ich mordowali, nieludzkie praktyki, jakim ludzie poddawali ludzi, chyba nikomu nie trzeba wspominać i opowiadać. Drugi film, to obraz Ruandy w 1994 roku, gdzie z powodów przynależności plemiennej, nierówności wynikłych z takiego podziału, zginęły setki tysięcy ludzi; mężczyzn, kobiet, dzieci, starców. Mordowano każdego kto nie należał do plemienia Hutu, każdego kto był Tutsi, a i tych z Hutu, którzy sprzeciwiali się bezsensownym mordom, nie oszczędzono. Podobne zdarzenie miało miejsce rok później, w 1995 roku w Srebrenicy, gdzie zginęły tysiące mężczyzn i chłopców, tylko dlatego, że byli muzułmanami.

Można by sądzić, że w XX wieku takie historie nie są możliwe, a jednak wszystkie wydarzyły się właśnie w tym czasokresie, w dwudziestym stuleciu. Setki tysięcy ludzi, zginęły niemal u progu XXI wieku. Sądzimy często, że w obecnym stuleciu takie sytuacje nie mogą mieć miejsca. Nic bardziej mylnego! Wystarczą drobne różnice, brak umiejętności prowadzenia rozmów, zwyczajowego dogadania się, pójścia na kompromis, brak znajomości siebie wzajemnie, swoich kultur, tradycji, odmienności, brak przyzwolenia na ich pielęgnowanie. Brak dobrej woli, może doprowadzić do tego, że w jednej chwili runie prawo, dotychczasowy porządek, jak miało to miejsce w 1939, 1994 i 1995 roku, prawo przestanie istnieć, bo czymże ono jest, jeśli nie umową opartą na aprobowanych normach, której stronami jest władza i społeczeństwo, które powszechnie będzie tych norm przestrzegać. Ale wystarczy szaleńczy bodziec, wystarczy, aby do władzy, gdziekolwiek na świecie, doszedł człowiek, czy grupa ludzi, pałających do innych nienawiścią, choćby z uwagi na kolor oczu, czy włosów, a scenariusz wydarzeń może być identyczny, jakich wiele już było w historii świata.

Ostatnio przeczytałem książkę autorstwa, profesora Uniwersytetu Warszawskiego, od października 2011 roku dyrektora Żydowskiego Instytutu Historycznego, Pawła Śpiewaka, pod tytułem Żydokomuna. Interpretacje historyczne, która traktuje o krzywdzących przekonaniach i przeświadczeniach odnośnie Żydów przy tworzeniu kolejnego z szaleńczych systemów. Jednak nie o komunie chciałem tutaj mówić, ale zapadł mi w pamięci pewien fragment tekstu, który chciałbym przytoczyć, a który może mieć odniesienie – oby nigdy nie miał -  do każdego antagonizmu między ludźmi, nie tylko stosunków akurat rosyjsko-żydowskich, czy polsko-żydowskich: te tysiące i dziesiątki tysięcy robotników, chłopów, którzy wzdłuż i wszerz Rosji, od Odessy do Tomska, rozbijali żydowskie głowy, wyrywali dzieciom oczy, gwałcili kobiety i cięli je na kawałki […]. Robili to samo, co czynili ich ojcowie i bracia w poprzednich latach i znów będą robić, jak się nadarzy dobra okazja…

Uważam, że jeśli sami nie pójdziemy po rozum do głowy, nie zaprzestaniemy walk i oszczerczych kampanii, jeśli nie zaczniemy współpracować, myśleć o tym, co nas łączy, a nie dzieli, jeśli nie przestaniemy dzielić się wzajemnie na dobrych i złych, na prawdziwych i nieprawdziwych, na swoich i obcych, jeśli nie będziemy dążyć do wzajemnego poznawania siebie samych, innych kultur, to taka „dobra okazja” może nadarzyć się i za naszego żywota.

Damian Kruczkowski

Na forum Akcji Konin utworzyliśmy dział poświęcony pracy radnych, w którym publikujemy propozycje wydatków składane przez poszczególnych radnych Konina podczas konstruowania budżetu na ten rok, żeby przynajmniej w części odpowiedzieć na pytania nurtujące wielu mieszkańców Konina. Postaramy się z czasem zdobywać kolejne informacje które pomogą nam lepiej poznać działania Rady Miasta Konina VI kadencji.

Listę wniosków do budżetu składanych indywidualnie przez konińskich radnych można znaleźć tutaj, lub przeglądać pojedynczo wybierając jeden z poniższych linków:

Białkowski Ryszard
Chojnacki Zenon
Cieślak Marek
Cieślak Mateusz
Itman Zofia – radna nie składała wniosków do budżetu na rok 2012.
Kołodziejczak Teresa
Korytkowski Piotr – radny nie składał wniosków do budżetu na rok 2012.
Kosińska Monika – radna nie składała wniosków do budżetu na rok 2012.
Kozłowska Ramona – radna nie składała wniosków do budżetu na rok 2012.
Lipiński Kazimierz – radny nie składał wniosków do budżetu na rok 2012.
Łajdecki Czesław
Maciaszek Urszula – radna nie składała wniosków do budżetu na rok 2012.
Piguła Tadeusz – radny nie składał wniosków do budżetu na rok 2012.
Sidor Jarosław
Siudaj-Pogodska Elżbieta
Steinke Wiesław
Strzech Zdzisław
Sypniewski Marcin
Szadkowski Kamil
Urbański Jan
Winczewski Zbigniew
Wojdyński Tadeusz
Zawilski Janusz

Zachęcamy także do zapoznania się z programami wyborczymi które zebraliśmy dla Was w lipcu zeszłego roku – tutaj.

Wnioski pozostawiamy czytelnikom.

EDIT:
Radny Mateusz Cieślak zwrócił nam słusznie uwagę, że nie zamieściliśmy jego wniosków budżetowych. Wyjaśniamy, że wnioski uzyskaliśmy z Urzędu Miejskiego w odpowiedzi na zapytanie następującej treści:

Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) zwracam się z prośbą o udostępnienie informacji na temat wniosków do budżetu Miasta Konina na rok 2012 składanych indywidualnie przez Radnych Miasta Konina VI kadencji.

Opublikowaliśmy wszystkie wnioski jakie zostały nam przekazane przez Urząd Miejski w Koninie. Naprawiamy więc nasz błąd i zamieszczamy dzisiaj wnioski budżetowe radnego, które zostały już we wrześniu 2011 zamieszczone na stronie http://www.mateuszcieslak.info/

Sprawozdanie zostało zgodnie przyjęte przez wszystkich obecnych (trzynastu) na Walnym Zebraniu członków Akcji Konin. Tyloma samymi głosami przyjęto też sprawozdanie finansowe za ubiegły rok (także wkrótce je zamieścimy). Zarząd Akcji Konin jednogłośnie otrzymał absolutorium.
W wyniku rezygnacji Piotra Kurzawy, z funkcji skarbnika i członka stowarzyszenia, a także Bartosza Jędrzejczaka z funkcji prezesa Akcji Konin przeprowadzono wybory na wakujące stanowiska. Członkinią zarządu została Miłka Stępień, która objęła funkcję skarbnika, a Andrzej Adamski został wybrany wiceprezesem. Monika Jagodzińska, tak jak dotychczas, została sekretarzem zarządu, a Janusz Miedziński nadal pełni funkcję wiceprezesa. Nowym prezesem Akcji Konin został Waldemar Duczmal.
Walne Zebranie ( jak zwykle w Akcji Konin) przebiegło bardzo sprawnie. Po części związanej z rozliczeniem poprzedniego roku i wyborem nowych członków zarządu omówiliśmy sobie pokrótce kierunki rozwoju naszego stowarzyszenia. Już wkrótce nasi sympatycy, ale także mieszkańcy Konina zobaczą nas w akcji. Do tych akcji zaprosimy również Was, mieszkańców Konina.

- dokument jaki udostępniono w mailach jest prywatną własnością Stowarzyszenia Akcja Konin, bowiem jest to wersja robocza, istotnie różniąca się od ostatecznej.
- osoba posługująca się wersją roboczą budżetu projektu weszła w jego posiadanie bezprawnie, bowiem był on udostępniony jedynie do celów konsultacyjnych.
- roboczy budżet projektu został przedstawiony w szkalującym Akcję Konin mailu bez opisu merytorycznego, zawierającego wyszczególnienie prac przypisanych do pozycji budżetowych, co uniemożliwia ocenę zaplanowanych prac, ich wielość i konieczność rezygnacji z dotychczasowej etatowej pracy zawodowej osób obsługujących projekt.
- każda pozycja projektu jest oceniana i zatwierdzana przez sponsora i ma odzwierciedlenie w cenach rynkowych dla zaplanowanych działań.
- obecny Doradca Prezydenta ds. Osób Niepełnosprawnych i Organizacji Pozarządowych równolegle z przyjęciem pracy w Urzędzie Miasta przekazał koordynowanie projektu osobie która posiada kwalifikacje do jego realizacji.

Mamy nadzieję, że pomimo ataków i chęci wykpienia wielomiesięcznej pracy ludzi, będących członkami Akcji Konin każdy w sposób indywidualny oceni intencje oraz stosunek do Akcji Konin osoby rozsyłającej wiadomość będącą przyczyną tego sprostowania.

Akcja Konin

Cieszymy się, że nasze postulaty dotyczące spraw związanych z kontaktami na linii NGO – UM zostały uwzględnione przez władze Konina i będą teraz prowadzone tak, jak to zawsze sobie wyobrażaliśmy. Zyska na tym nie tylko miasto, zyska nie tylko Akcja Konin. Zyskają wszystkie organizacje pozarządowe działające w Koninie. Trzymamy kciuki za Bartka. Tak jak wszyscy skupieni w III sektorze. Czas na zmiany.

Powodzenia, Prezesie.
Akcja Konin

P.S. Wszystkich zainteresowanych sympatyków　informujemy, że wkrótce Walne Zebranie Akcji Konin, na którym wybrany zostanie nowy prezes naszego stowarzyszenia.

Niezmiernie miło nam poinformować, ze Akcja Konin otrzymała dofinansowanie przyznane przez Trust for Civil Society in Central and Earstern Europe dla projektu Obywatelskiej Strategii Rozwoju Miasta Konina.

Celem realizowanego projektu jest wypracowanie Strategii Rozwoju dla Miasta Konina. Obywatelska Strategia Rozwoju Miasta Konina, w istocie, ma być konwencjonalną strategią dla rozwoju miasta, która powstanie przy wykorzystaniu wiedzy eksperckiej i bazować będzie się na powstałym w oparciu o proces badawczy Raporcie O Stanie Miasta Konina. Jej specyfika polega na społecznej (obywatelskiej) inicjatywie.

Taka strategia, powstać ma jako owoc współpracy mieszkańców, organizacji sektora pozarządowego i administracji miasta Konina. Dodatkowo, poprzez taką metodę pracy mają zostać zrealizowane cele pośrednie: mieszkańcy mają włączyć się do dyskusji o swojej przyszłości, zmianie na zaangażowaną ma ulec ich postawa obywatelska. Jednoczesne zaangażowanie w pracy nad strategią wcześniej wymienionych podmiotów rodzi nadzieję na jej wdrożenie. Z jednej strony władze w wyniku projektu winny postrzegać mieszkańców jako partnera w pracy nad rozwojem miasta, z drugiej obywatele winni postrzegać władzę przez pryzmat instytucji umożliwiających poprawę ich warunków życia.

Ostatnim efektem projektu ma być udostępnienie jako „freeware” całej metody: od momentu planowania, poprzez pozyskanie, koordynację pracy i zebranie wyników pracy ekspertów – opracowanie wyników i przygotowanie strategii – oraz finalnie- przekazanie jej władzom do realizacji. Metoda ma być wzorem, dla innych organizacji, społeczności dla wypracowania swoich społecznych strategii rozwojowych. Bezpośrednimi odbiorcami projektu będą: mieszkańcy miasta i subregionu Konińskiego, organizacje społecznie, administracja lokalna, rada miasta i rada powiatu, Wielkopolski Urząd Wojewódzki. Jako pośrednich odbiorców wskazać można: organizacje na terenie Polski, administrację i sektor biznesowy.

Strategia traktowana będzie jako metoda pracy międzysektorowej mającej na celu włączanie każdego z nich na zasadzie wzajemnych korzyści – odejście od pracy wyłącznie przez jeden z nich i narzucanie swoich rozwiązań pozostałym. Oczekuje się wpływu na dwóch poziomach. Lokalnie: uzyskanie możliwości zmian, obudzenie w mieszkańcach potrzeby współdecydowania. Nawiązanie współpracy z administracją i zmiana postrzegania roli NGO poprzez administrację (jako partnera i innowatora). Ogólnokrajowo: wywołanie oddolnych inicjatyw związanych z partycypacją w innych ośrodkach w Polsce. Obudzenie ruchu zamian – ma on zastąpić postawę bierno/roszczeniową.

Supported by a grant from the Trust for Civil Society in Central and Eastern Europe

W Koninie zaplanowano na wiosnę tego roku nagranie materiałów filmowych prezentujących włączanie mieszkańców do zmiany swojego otoczenia – malowanie dworca PKP, oraz przygotowanie i wykonanie w ramach projektu happeningu, związanego z przypomnieniem istnienia Gminy Szkockiej w Koninie.
Działania te przewidują między innymi przemarsz zespołu szkockiego przez miasto oraz przemalowanie budynku w kratę szkocką. Dodatkowo Akcja Konin włączy się również w tworzenie sieci organizacji obywatelskich mające na celu szerzenia idei stowarzyszania się.

Wiecie już na co przeznaczycie swój 1% ?Zachęcamy do wsparcia naszych przyjaciół z Centrum Południowa.

Fundacja imienia Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ, KRS 0000197058, od ośmiu lat działa na rzecz osób niepełnosprawnych i ich rodzin. Fundacja udostępnia bezpłatny program do rozliczania PIT 2011 można go pobrać ze strony lub wypełnić on-line tutaj.